Do zapisywania Pandunii używany jest podstawowy alfabet łaciński. Oto alfabet Pandunii z odpowiedznimi symbolami Międzynarodowego Alfabetu Fonetycznego (IPA).

Pandunia: a b c  d e f g h i j  k l m n o p r s t u w x y z '
IPA:     [a b tʃ d e f g h i dʒ k l m n o p r s t u w ʃ j z]

W Pandunii, podobnie jak w polskim, czyta się dokładnie jak się pisze. Żadna litera nie jest niema. Każdej literze odpowiada jedna głoska, zawsze ta sama.

Samogłoski

Pandunia ma pięć samogłosek.

i   u
e   o
  a

Wymawia się je praktycznie jak w języku polskim. To czyste samogłoski, więc ich cechy nie zmieniają się podczas długiej wymowy.

Spółgłoski półotwarte y i w są wymawiane odpowiednio jak J i Ł w polskim.

Spółgłoski

p  b  f  v  m  w
t  d  s  z  n  l  r
c  j  x        y
k  g  h
'

Większość spółgosek jest wymawiana tak jak w polskim. Więc wymowa b, d, f, h, k, l, m, n, p, r, s, t, z jest podobna i prosta.

Następujące spółgłoski są wymawiane inaczej w Panduni niż w języku polskim.

  • r, najlepiej, by była drżąca jak w hiszpańskim carro. Inne wymowy są akceptowane.
  • v jest zawsze wymawiane jak W w wóz.
  • x jest zawsze wymawiane jak SZ w szpital.
  • c jest zawsze wymawiane jak CZ w czoło.
  • j jest zawsze wymawiane jak DŻ w dżdżownica.
  • n jest wymawiane końcem języka z wyjątkiem w kombinacjach nk i ng, gdzie jest to miękkopodniebne /ŋ/ jak w bank wymawianym szybko. Na końcu słowa, g w ng może być nieme. Więc słowo pang może być wymawiane /paŋ/ jak i /paŋg/.
  • ' jest wyciszona spółgłoska.

Akcent

Akcentuje się sylabę, która jest przed ostatnią spógłoską.

  1. Słowa z tylko jedną sylabą są akcentowane. Np. máw, cíng.
  2. Akcentuje się ostatnią sylabę w słowach które kończą się spółgłoską. Np. komún, bazár, kamís, barú'.
  3. Akcentuje się przedostatnią sylabę w słowach które kończą się samogłoską. Np. nówi, dúnia, musíke.

dúnia sí mimén da sundár planéte.
mí wól lóga komún báxa, yé sí pandúnia.
yé nó báta batá'.

Wielkość liter

Pandunia jest normalnie zapisywana tylko małymi literami (tj. minuskułą). Wielkie litery mogą być na początku zdań i nazw własnych, jak imiona osobowe i nazwy miejsc, ale nie jest to wymagane.

Są trzy powody, dlaczego wielkie litery są niepotrzebne.

  1. Pismo odwzorowuje mowę, a w wymowie nie ma żadnych "wielkich głosek" w mowie na początku nazw własnych itp.
  2. Większośc pism i alfabetów świata ma tylko jedną wielkość liter.
  3. Używanie tylko małych liter jest prostsze.

Zauważ! Nie jest błędem używanie wielkich liter. Czasem ludzie robią to z nawyku, bo są do tego przyzwyczajeni w innych językach. Ale wciąż wielkie litery są niepotrzebne i niezalecane.

Wielkie litery są używane w standardowych międzynarodowych akronimach. Na przykład: 10 Mb (des mega bit), 100 Gb (hon giga bit), 2 mm (du mili metre), 1 kJ (un kilo jul).

Sylabyfikacja

[-] Słowa mogą być dzielone na sylaby dywizem. Dywiz jest umieszczany między mówionymi sylabami. Na przykład: bin, ka-fe, yu-mor, pos-ta.

Interpunkcja

[.] Każde zdanie może kończyć się kropką.

[?] pytania mogą kończyć się również znakiem zapytania.

[!] Wykrzyknik oznacza głośność lub nacisk.

[...] Trzy kropki (tj. wielokropek) może być używane do oznacznia niekompletnego zdania lub niepewności.

[:] Dwukropek oznacza początek wyjaśnienia lub listy.

[,] Przecinek oznacza małą pauzę lub przerwę między warunkami lub częściami listy.

W tekstach nieformalnych buźki, emotikony i emoji mogą być używane oznaczyć nastrój. Na przykład :) oznacza radość a :( oznacza smutek.

mi wida tu :) = Ja widzę cię.
mi no wida tu :( = Ja nie widzę cię.

Struktura słów

Najpowszechniejszą strukturą słów jest CVCV, gdzie C to spółgłoska, a V to samogłoska.

Najtrudniejszym możliwym słowem jest CLVCCVC, gdzie L to płynna spółgłoska (l lub r). Na przykład kristal jest takim słowem.

Początkowe spółgłoski są ograniczone do:

  1. Jakiejkolwiek pojedynczej spółgłoski oprócz /ŋ/
  2. Spógłoski zwartej + płynnej
    • pl, bl, kl, gl
    • pr, bl, tr, dr, kr, gr
  3. ny

Środkowe skupienie spółgłosek są ograniczone do:

  1. Spółgłoski zwarto-otwartej (m, n, ŋ, l, r) + zwartej lub zwarto-szczelinowej
    • mp, mb, nt, nd, nk, ng, nc, nj
    • lp, lb, lt, ld, lk, lg
    • rp, rb, rt, rd, rk, rg
  2. Spółgłoski zwarto-otwartej + szczelinowej
    • ns, ls, rs
    • nz, lz, rz
    • nx, lx, rx
  3. Spółgłoski szczelinowej + zwartej
    • st, sp, sk
  4. Spółgłoski zwartej + płynnej (spójrz wyżej)

Dozwolonymi końcowymi spółgłoskami są: m, n, ng, l, r, s, x